Joachim
Je bent weg.
Nooit meer gaan we samen naar
Voorlinden,
sidderen we niet meer bij
Kiefer of Brancusi;
jouw raspend zachte stem
nooit meer.
Nooit meer
jouw hoofd licht achterover
bij een volle lach,
nooit meer.
Je bent nooit weg geweest.
Je verschuilt je in dit schrijven
en in de stroom van dit gesprek;
in de schittering van het licht
wanneer je door de bladeren gluurt;
de schreeuw van de kraai,
het schuiven van de wolken,
de schittering van het licht.
Je bent niet weg.
Ik hoor je stem,
ik zie je verschijnen
als je uit de camper stapt
recht in mijn droom.
Je bent in Birk
Art, Yoko, Mori,
je ouders, je broers,
je werk, je ontwerp
en natuurlijk, in Bowie,
this way or no way
you know. I’ll be free,
just like that bluebird
now ain’t that just like me.
Ook namens Isabelle, Quinten en Sybren,
