Joachim Baan

Haiku voor Jo Dolksteek! Zwarte Sneeuw… Scheppend zijn. Gesmolten pijn. Jouw liefde ontkiemt.

Beste Immanuel, Bastiaan en familie, Wat een schok. Wat een verdriet. Ook al is het lang geleden: de herinneringen aan Berka zijn voor het leven. Ben geschokt. Alle kracht en liefde gewenst in deze inktzwarte tijd. We branden een kaars en in gedachten bij jullie allemaal. Liefs, Daan Ebeling Koning

Joachim Je bent weg. Nooit meer gaan we samen naar Voorlinden, sidderen we niet meer bij Kiefer of Brancusi; jouw raspend zachte stem nooit meer. Nooit meer jouw hoofd licht achterover bij een volle lach, nooit meer. Je bent nooit weg geweest. Je verschuilt je in dit schrijven en in de stroom van dit gesprek; in de schittering van het licht wanneer je door de bladeren gluurt; de schreeuw van de kraai, het schuiven van de wolken, de schittering van het licht. Je bent niet weg. Ik hoor je stem, ik zie je verschijnen als je uit de camper stapt recht in mijn droom. Je bent in Birk Art, Yoko, Mori, je ouders, je broers, je werk, je ontwerp en natuurlijk, in Bowie, this way or no way you know. I’ll be free, just like that bluebird now ain’t that just like me. Ook namens Isabelle, Quinten en Sybren,